به گزارش ذره‌بین بوس، مریم زارعیان جامعه‌‌‌‌‌‌شناس در یادداشتی نوشت: پیشنهاد آتش‌‌‌بس، پس از ۱۲روز درگیری نظامی اسرائیل و ایران، پرسش‌‌‌های مهمی را درباره دلایل واقعی این اقدام مطرح می‌کند. در حالی که برخی تحلیلگران نظامی، کمبود مهمات پدافندی اسرائیل را عامل این تصمیم می‌‌‌دانند با این‌حال نمی‌توان از سایر علل چشم‌پوشی کرد.
شواهد حاکی از آن است که اسرائیل، طیفی از اهداف را با منطقِ «هرچه بیشتر، بهتر» دنبال می‌کرد که کمترین آن، ضربه به برنامه هسته‌ای ایران و احتمالا بیشترین آن، فروپاشی ایران بود. برای نیل به این اهداف، اقداماتی چندوجهی (جنگ ترکیبی) برنامه‌ریزی شد که با حذف فرماندهان ارشد نظامی ایران با شاخه سپاهی شروع می‌شد با این تحلیل که ارتش، نهادی حرفه‌‌‌ای و غیر‌ایدئولوژیک است و در خلأ نظامی ایجادشده ناشی از حذف استراتژیست‌های سپاهی، احتمالا نیروهای نظامی نمی‌توانند عملکرد دفاعی مطلوبی ایفا کنند. برخلاف تصور اسرائیل، بلافاصله پس از شهادت فرماندهان، جانشینان آنان معرفی شدند و خلأ تصمیم‌سازی نظامی در ایران تا حدود زیادی ترمیم شد. همچنین، انتخاب یک ارتشی به ریاست ستاد کل نیروهای مسلح در کمترین زمان ممکن، تصمیم راهبردی بود که با یک تیر چند نشان را زد.
