به گزارش ذره‌بین بورس، بازار نفت در هفته منتهی به ۱۱ مهرماه، بیش از آنکه تحت تأثیر کمبود نفت خام باشد، با سیگنال‌های نگران‌کننده در بخش فرآورده‌های پالایشی (به‌ویژه گازوئیل) دست‌به‌گریبان بود. روندهای معاملاتی نشان می‌دهد که «حاشیه سود پالایش» و «امنیت عرضه فرآورده‌ها» به متغیرهای اصلی بازار تبدیل شده‌اند.
ژئوپلیتیک؛ محرک اصلی قیمت در نیمه هفته
در ابتدای هفته، ابهام در مذاکرات خاورمیانه و تهدیدهای امنیتی برای تردد کشتی‌ها در تنگه هرمز، بازار را به تکاپو انداخت. این ریسک ژئوپلیتیک که بازتاب‌دهنده نگرانی‌ها از اختلال در جریان صادرات نفت و گاز منطقه بود، بهای نفت برنت را در روز دوشنبه تا ۱۰۷ دلار و ۷۵ سنت افزایش داد.
این فضای ملتهب تا سه‌شنبه نیز ادامه یافت، اما با انتشار گزارش‌هایی مبنی بر احتمال تغییر در مقررات صادرات گازوئیل آمریکا به‌عنوان جایگزینی برای ممنوعیت صادرات، فشار روانی بر بازار تا حدی کنترل شد.
تغییر فاز بازار؛ از نفت خام به فرآورده‌های پالایشی
نیمه دوم هفته، بازار شاهد یک چرخش استراتژیک بود. قیمت‌ها روز پنجشنبه با اعلام توقف صادرات فرآورده‌های نفتی از سوی چین، دوباره قد کشیدند؛ اقدامی که مستقیماً کمبود عرضه فرآورده‌های نفتی در بازار جهانی را هدف قرار داد. در همین شرایط، فشارهای ناشی از کمبود گازوئیل در اروپا که حاشیه سود پالایش آن را در سطوح بالایی (حدود ۸۰ دلار) نگه داشته بود، همچنان به عنوان یک «بیمه‌نامه قیمتی» برای نفت عمل کرد.
با این حال، روزهای پایانی هفته (جمعه و شنبه) با فروکش کردن بخشی از نگرانی‌ها همراه بود. گزارش‌های بهبود جریان صادرات نفت از خلیج فارس در کنار پیشنهاد فرانسه برای آزادسازی ۵۰ میلیون بشکه از ذخایر گازوئیل اروپا، مانع از تداوم رشد قیمت‌ها شد. این اتفاق باعث شد نفت برنت هفته را در محدوده ۱۰۲ دلار ببندد، اما نفت وست‌تگزاس اینترمدیت آمریکا با افت ۱.۶ درصدی روبرو شود.
نتیجه‌گیری برای بازار
هفته گذشته ثابت کرد که بازار جهانی نفت در حال حاضر نسبت به «وضعیت پالایشگاه‌ها» بسیار حساس‌تر از «ظرفیت چاه‌های نفت» است. تا زمانی که ظرفیت پالایش در روسیه و خاورمیانه تحت فشار باشد و چین محدودیت‌های صادراتی خود را حفظ کند، نوسان در بازار فرآورده‌ها ادامه خواهد داشت و این نوسان، خود را در قیمت نفت خام نیز منعکس می‌کند. سرمایه‌گذاران اکنون باید بیش از آنکه به اخبار نفت خام توجه کنند، به تصمیمات پایتخت‌های اروپایی و پکن درباره ذخایر استراتژیک سوخت چشم بدوزند.
