به گزارش ذرهبین بورس، آسیبهای گسترده به زیرساختهای نیروگاهی و بخش یوتیلیتی مجتمعهای پتروشیمی در جریان جنگ اخیر، اکنون به بزرگترین چالش این صنعت تبدیل شده است؛ چالشی که با کسری ۳۰۰۰ مگاواتی برق، نه تنها تولید را در برخی واحدها متوقف کرده، بلکه پایداری درآمدهای صادراتی را نیز در معرض تهدید جدی قرار داده است. بر اساس گزارشهای رسمی، بیش از ۴۷۰۰ مگاوات از ظرفیت نیروگاهی کشور که عمدتاً متعلق به صنایع پتروشیمی بوده، در جریان حملات اخیر آسیب دیده است. این در حالی است که این صنایع پیش از این حدود ۱۱۰۰ مگاوات برق به شبکه تحویل میدادند، اما اکنون نه تنها آن ظرفیت را از دست دادهاند، بلکه نیازمند دریافت ۲۰۰۰ مگاوات برق از شبکه سراسری هستند که نتیجه آن ایجاد یک کسری ۳۰۰۰ مگاواتی در این بخش است.
در همین راستا، وزارت نیرو برای مدیریت این بحران و جلوگیری از توقف کامل تولید، راهکارهایی نظیر افزایش ۲۵ درصدی تخصیص برق از شبکه سراسری و مذاکره برای واردات برق از ترکیه را در دستور کار قرار داده است. مصطفی رجبی مشهدی، معاون برق و انرژی وزارت نیرو، از آغاز مذاکرات برای انتقال ۴۵۰ مگاوات برق از طریق خط «خوی به وان» خبر داده که در صورت توافق بر سر قیمت، میتواند بخشی از نیاز صنایع را تأمین کند. با این حال، مسئولان این وزارتخانه تاکید دارند که افزایش ۲۵ درصدی تخصیص شبکه سراسری به صنایع، تنها یک مسکن کوتاهمدت است و با توجه به اینکه پتروشیمیها به برق پایدار و بدون نوسان نیاز دارند، این میزان نمیتواند کل کمبود برق بهوجود آمده را جبران کند.
تجربه صنعت انرژی و هشدارهای کارشناسان نشان میدهد که اتکا به برق شبکه سراسری نمیتواند جایگزین نیروگاههای اختصاصی پتروشیمی در مجتمعهای بزرگی همچون بندر امام و عسلویه شود. حمید حسینی، سخنگوی اتحادیه صادرکنندگان نفت، گاز و پتروشیمی با تأکید بر اینکه حدود ۳۶۰۰ مگاوات برق این واحدها از مدار خارج شده، تصریح کرده است که واحدهای حساس پتروشیمی، بهویژه در بخش نساجی، نیازمند برق بدون نوسان هستند که تنها با راهاندازی مجدد نیروگاههای یوتیلیتی تأمین میشود.
از دیدگاه فعالان این حوزه، هرگونه تعلل در بازسازی زیرساختهای آسیبدیده، صرفاً به معنای هزینه تعمیرات نیست، بلکه به معنای از دست رفتن تولید، کاهش درآمد ارزی و در نهایت سقوط سهم این صنعت در بازارهای جهانی است. بنابراین، صنعت پتروشیمی در نقطهای قرار گرفته که مدیریت کوتاهمدت بحران، تنها میتواند از افت بیشتر جلوگیری کند و بازگشت به شرایط پیش از جنگ، تنها در گرو بازسازی سریع و زیربنایی نیروگاهها و تأسیسات یوتیلیتی خواهد بود، چرا که فرآیند احیای این صنعت با گذشت هر روز از تاخیر، دشوارتر و هزینهبرتر میشود.
















