جغرافیا سرنوشت نیست؛ بلکه تفسیر ما از جغرافیاست که سرنوشت را می‌سازد. سالیان سال، برگ برنده ما گلوگاه انرژی جهان، یعنی تنگه هرمز بود ،اما امروز که تردد کشتی‌ها در این تنگه از بیش از ۱۱۰ فروند در روز به کسری از آن کاهش یافته، بیش از پیش درمی‌یابیم که

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، با ادعای اینکه چارچوب‌های یک توافق جامع شامل بازگشایی تنگه هرمز و مسائل هسته‌ای به تایید رسیده، اعلام کرد حملات نظامی برنامه‌ریزی‌شده علیه زیرساخت‌های ایران را به‌طور مشروط و موقت متوقف کرده است؛ ادعایی که هم‌زمان با هشدارهای قاطع وزیر امور خارجه ایران به کشورهای منطقه درباره هرگونه ماجراجویی نظامی واشنگتن مطرح می‌شود.

اعلام محاصره دریایی عربستان از سوی انصارالله یمن را نمی‌توان صرفا در چارچوب اقدامی تلافی ‌جویانه در پاسخ به حملات اخیر سعودی به صنعا تحلیل کرد. این تحول، در سطحی عمیق‌تر، نشانه فعال شدن دوباره یکی از مهم‌‌ترین گسل‌های امنیتی جنوب شبه‌جزیره عربستان است؛ گسلی که طی سال‌های گذشته، اگرچه

تفاهم‌نامه سیاسی میان ایران و آمریکا بیش از دو هفته دوام نیاورد. تفاهمی که می‌توانست دست‌کم در کوتاه‌مدت مسیر کاهش تنش، توقف درگیری‌های نظامی و بازگشت تدریجی دیپلماسی را هموار کند. این تفاهم‌نامه به‌دلیل فقدان اجماع سیاسی در داخل، نبود راهبرد امنیتی و دیپلماتیک منسجم برای بهره‌گیری از این فرصت