در منطق توسعه و حکمرانی مدرن، «زمان» ارزشمندترین سرمایه برگشت‌ناپذیر یک ملت است؛ اما در جغرافیای مدیریتی ما، گویا این سرمایه ارزان‌ترین کالایی است که برای سرپوش گذاشتن بر ناکارآمدی‌ها به چوب حراج زده می‌شود. ما با پارادوکسی غریب روبرو هستیم؛ از یک سو سودای پیشرفت، ثبات اقتصادی و رسیدن