به گزارش ذرهبین بورس، ممدانی در جشن پیروزی خود در بروکلین، با صراحت هویت چندوجهیاش را پذیرفت: «عرف رایج به شما میگوید که من از یک نامزد ایدهآل بسیار فاصله دارم. من جوان هستم، هرچند تمام تلاشم را میکنم که مسنتر شوم. من مسلمان هستم. من یک سوسیالیست دموکرات هستم. از همه بدتر، من برای هیچکدام از اینها عذرخواهی نمیکنم.» او پیروزیاش را «حکمی برای تغییر» از سوی طبقه کارگر شهر دانست و متعهد شد هر روز برای بهبود زندگی شهروندان بیدار شود.
برنامههای سیاسی او جاهطلبانه است؛ وعدههایی چون مهدکودک رایگان، اتوبوسرانی شهری رایگان و ایجاد «اداره ایمنی جامعه» برای رسیدگی به تماسهای اضطراری توسط متخصصان بهداشت و روان به جای پلیس. منتقدان، بهویژه با توجه به مخالفت فرماندار کتی هوکول با افزایش مالیات بر ثروتمندان، بر غیرواقعی بودن تأمین منابع مالی این برنامهها تأکید دارند.
مسیر غیرمنتظره: شکست کوموی قدرتمند
ممدانی کارزار خود را از یک چهره گمنام آغاز کرد و با جذابیت ذاتی، ویدئوهای خلاقانه در شبکههای اجتماعی و برنامه اقتصادی پوپولیستی، آرای رایدهندگان را در شهری گرانقیمت جلب کرد. در مقابل، اندرو کومو، که به دلیل اتهامات آزار جنسی از فرمانداری استعفا داده بود، نتوانست از سایه گذشته خود فرار کند و در انتخابات مقدماتی با اختلاف ۱۳درصدی مغلوب ممدانی شد.
کومو بهعنوان نامزد مستقل و کورتیس اسلیوا، نامزد جمهوریخواه، نتوانستند انرژی لازم برای رقابت سراسری را ایجاد کنند. اسلیوا در سخنرانی شکستش به ممدانی هشدار داد: «اگر شما برای پیادهسازی سوسیالیسم و تضعیف پلیس تلاش کنید، ما به بدترین دشمنان شما تبدیل خواهیم شد.»
سوسیالیست ترقیخواه با ریشههای هندی و اوگاندایی
زهران کوامه ممدانی، ۳۴ساله، پسر فیلمساز مشهور هندی، میرا نایر، و آکادمیسین اوگاندایی، محمود ممدانی است. او پیش از ورود به مجلس ایالتی در سال ۲۰۲۰، به عنوان مشاور مسکن به خانوادههای کمدرآمد کمک میکرد.
مهمترین وجهه سیاسی ممدانی، موضعگیری بیپرده او در قبال جنگ غزه است؛ او این جنگ را «نسلکشی» خوانده و از جنبش BDS حمایت میکند. وی همچنین اظهار داشته است که در صورت لزوم، بنیامین نتانیاهو را در سفر احتمالیاش به نیویورک «دستگیر خواهد کرد». او شعار «جهانیسازی انتفاضه» را نیز، که منتقدان آن را یهودستیزانه میدانستند، رد نکرد و آن را ابراز همبستگی با مظلومان جهان خواند.
برنامه او بر بازتوزیع ثروت متمرکز است: رایگان کردن اتوبوس، توقف افزایش اجارهبها، ساخت مسکن اجتماعی با مالکیت عمومی و تاسیس فروشگاههای مواد غذایی دولتی. منابع این طرحها باید از طریق افزایش قابلتوجه مالیات بر شرکتها و افراد با درآمد بالای یکمیلیون دلار تأمین شوند. در حوزه امنیت، او انتقال منابع از پلیس به «اداره ایمنی جامعه» را پیشنهاد داده است.
توازن میان ایدئولوژی و عملگرایی
با وجود اتهامات ترامپ مبنی بر کمونیست بودن، کارشناسان او را یک «سوسیالیست دموکرات» میدانند. موفقیت او با کمپینی مردمی و با حمایت چهرههایی چون برنی سندرز و الکساندریا اوکاسیو-کورتز رقم خورد.
مسیر او پس از پیروزی در مقدماتی، نیازمند یک بندبازی سیاسی ماهرانه بود. پس از یک حادثه تیراندازی مرگبار که به کشته شدن یک افسر مسلمان انجامید، ممدانی با حضور فوری در کنار خانواده داغدار، توانست موضع خود را درباره پلیس تعدیل و نمایش رهبری خود را به نمایش بگذارد. همزمان، او کمپین «جذابیت برای مدیران ارشد» را برای «آرام کردن هیستری» نخبگان تجاری آغاز کرد و با فرماندار هوکول مصالحه کرد. این رویکرد ترکیبی، به او اجازه داد تا ائتلافی نامحتمل از چپگراها تا میانهروهای حزب دموکرات را به دست آورد.
رویارویی با ترامپ: نبرد قانونی بر سر بودجه فدرال
پیروزی ممدانی فوراً با واکنش تند ترامپ مواجه شد که او را «کمونیست» خواند و تهدید به قطع بودجه فدرال کرد. هرچند نیویورک برای سال مالی ۲۰۲۶ به حدود ۷.۴ میلیارد دلار بودجه فدرال نیاز دارد، این رقم تنها ۶.۴ درصد از هزینههای کل شهر است و قطع کامل آن، هرچند ضربهای جدی، اما حیات شهر را مختل نمیکند.
کارشناسان حقوقی تأکید میکنند که این تهدید ترامپ از نظر قانونی ضعیف است. بر اساس قانون کنترل توقیف بودجه مصوب ۱۹۷۴، اختیار قطع بودجهای که کنگره تصویب کرده، در دست رئیسجمهور نیست. با این حال، دولت فدرال میتواند با ایجاد موانع اداری و تأخیر در پرداختها، نبردی فرسایشی را بر شهردار جدید اعمال کند.
