به گزارش ذرهبین بورس، حضور دبیر شورای عالی امنیت ملی در کرملین، بیانگر دیپلماسی «پیاممحور» ایران است که این بار مستقیماً از بالاترین سطح سیاسی به روسیه منتقل شد. تحلیلگران این اقدام را تلاشی برای تثبیت مشارکت راهبردی و نمایش اهمیت دیپلماتیک محور تهران – مسکو ارزیابی میکنند.
اهمیت این مأموریت زمانی دوچندان میشود که با موضعگیری قاطع اخیر مسکو در شورای امنیت همپوشانی پیدا میکند؛ آنجا که روسیه صراحتاً بازگشت تحریمهای سازمان ملل (مکانیسم ماشه) علیه ایران را فاقد وجاهت حقوقی دانست و بر عدم اجرای محدودیتهای قطعنامه ۲۲۳۱ تأکید کرد. این همگرایی، صرفنظر از بار نمادین، نشاندهنده شکلگیری یک جبهه مشترک بر پایه منطق مقابله با فشارهای غربی و حفظ تعادل در معادلات منطقهای و جهانی است.
به گفته کارشناسان مسائل آسیا، ارتقاء سطح دیدار لاریجانی از دبیر شورای امنیت به رئیسجمهور پوتین، نشاندهنده وزن فوقالعاده سیاسی محتوای پیام است که به احتمال زیاد بر محوریت روابط دوجانبه، نقش روسیه در دوران «پسابرجام» و تحکیم پیوندهای امنیتی متمرکز بوده است. روسیه، با توجه به ریاست دورهای خود بر شورای امنیت و موضع مخالفش با تحریمها، عملاً حمایت قوی خود را از تهران نشان داده است.
با این حال، تحلیلگران هشدار میدهند که ایران باید تمرکز خود را از مباحث حقوقی صرف برداشته و برای دوران پسابرجام، برنامهریزیهای سیاسی و دیپلماتیک را با تکیه بر متحدانی چون روسیه در دستور کار قرار دهد. مسکو بارها تأکید کرده که بازگشت تحریمها را غیرقانونی میداند و با این موضعگیری سیاسی، عملاً در کنار ایران ایستاده است. هرچند کرملین منافع ملی خود را دنبال میکند، اما در صحنه دیپلماتیک، هر دو کشور در یک جبهه مشترک با هدف شکل دادن به نظمی چندقطبیتر در جهان قرار گرفتهاند.
این سفر بخشی از یک راهبرد کلانتر برای بازتعریف جایگاه ایران و روسیه در نظم جدید جهانی و منطقهای است. اجرای «معاهده همکاری جامع و راهبردی» بلندمدت، که حوزههای سیاسی، امنیتی و اقتصادی را در بر میگیرد، نشان از عزم جدی برای تبدیل همکاریهای مقطعی به یک مشارکت استراتژیک دارد.
همچنین، همزمانی این سفر با حضور نمایندگان دولت سوریه در مسکو، بر اهمیت هماهنگیهای امنیتی ایران و روسیه در موضوعاتی چون بازآرایی معادلات سوریه تأکید میکند و نشان میدهد که این همافزایی، از مسکو تا دمشق و در چهارچوب نظم نوظهور اوراسیا امتداد یافته است. در مجموع، این سفر بخشی از راهبرد کلان برای تداوم همافزایی عملگرایانه ایران و روسیه است که اکنون به ستون فقرات سیاست خارجی دو کشور در جهانی در حالگذار تبدیل شده است.
