به گزارش ذرهبین بورس، سالها بانکها بر مبنای یک رابطه ساده عمل میکردند؛ مشتری به بانک مراجعه میکرد، تسهیلات دریافت میکرد و رابطه در همان نقطه پایان مییافت، اما تجربه نشان داد که بنگاههای اقتصادی امروز، بیش از آن که به تسهیلات نیاز داشته باشند، به یک راهحل مالی جامع نیاز دارند؛ راهحلی که بتواند تمام چرخه فعالیت اقتصادی آنها را، از تامین سرمایه در گردش و سرمایهگذاری گرفته تا ضمانتنامه، اعتبار اسنادی، خدمات ارزی، مدیریت نقدینگی و تامین مالی زنجیره تامین پوشش دهد.
بر همین اساس، بانک نیز نقش خود را باز تعریف کرد. دیگر هدف، صرفا تامین منابع نبود؛ هدف، طراحی راهکارهای مالی و اعتباری متناسب با مدل کسبوکار هر مشتری و ایجاد یک رابطه بلندمدت و ارزشآفرین بود. این تغییر نگرش موجب شد بانک به یک «بانک راهکار محور» و شریک مالی قابل اعتماد برای مشتریان شرکتی تبدیل شود.
ثمره این تحول، تنها افزایش حجم عملیات اعتباری نبود، بلکه ارتقای کیفیت پرتفوی اعتباری، تعمیق رابطه با مشتریان کلیدی و بزرگ، افزایش درآمدهای پایدار، مدیریت اثربخش ریسک و حضور موثر بانک در پروژههای بزرگ اقتصادی را نیز به همراه داشت.
در چنین مدلی، موفقیت بانک دیگر صرفا با میزان تسهیلات پرداختی سنجیده نمیشود، بلکه با میزان ارزشی که برای مشتری خلق میکند معنا پیدا می کند. نتیجه این عملکرد، کاهش NPL از 10.5 به 5.6 درصد و افزایش 60 درصدی سودآوری بود.
