توجه به این نکته ضروری است که فرآیند بازسازی و فراتر از آن، تداوم تولید، به واردات و تامین نیازهای صنایع وابسته است. این نیازهای وارداتی نیز مستلزم دسترسی به منابع ارزی هستند؛ از همینرو، صادرات در شرایط دشوار کنونی برای صنایع کشور اهمیتی دوچندان یافته است. صادرات غیرنفتی طی سالهای گذشته همواره بهعنوان یکی از مسیرهای اصلی ارزآوری مطرح بوده، اما در شرایط پرتنش فعلی، اختلال در مسیرهای تجاری، بهویژه در بنادر جنوبی کشور، ظرفیت صادراتی صنایع را با تهدید مواجه کرده است. در چنین فضایی، صادرات و ارزآوری صنایع معدنی بهشدت آسیبپذیر هستند. در نتیجه، رفع موانع موجود در گذرگاههای مرزی، یکی از راهکارهای اصلی عبور از شرایط بحرانی کنونی است.
علاوه بر پیامدهای ناشی از جنگ و تنشهای نظامی که تداوم فعالیت در زنجیره فولاد کشور را با اختلال مواجه کرده است، وجود قوانین و مقررات ناکارآمد نیز بر بار مشکلات صنعتگران افزوده و مسیر بازسازی را دشوارتر کرده است. اعمال محدودیتهای صادراتی، آن هم در شرایطی که محدودیتهای دریایی عملا تجارت خارجی کشور را با چالش روبهرو کرده، فشار مضاعفی بر فعالان بخش تولید تحمیل میکند و روند صادرات و ارزآوری را بیش از پیش دشوار میسازد. همچنین توجه به این نکته ضروری است که صنایع فولادی آسیبدیده در جنگ، تامینکننده بخشی از نیازهای اساسی صنایع تولیدکننده لوازم خانگی، خودروسازی، قوطیهای فلزی و سایر بخشهای مصرفکننده فولاد بودهاند. از این منظر، آثار ناشی از آسیب به این واحدها صرفا محدود به بخش صنعت نیست، بلکه میتواند بهصورت غیرمستقیم بر زندگی روزمره مردم نیز اثرگذار باشد؛ از همینرو، برنامهریزی سریع و موثر برای جبران این خسارات، ضرورتی اجتنابناپذیر به نظر میرسد.
