به گزارش ذره‌بین بورس، شهریار نقی‌زاده در گفت‌وگویی با اشاره به موقعیت استراتژیک ایران در شبکه‌های حمل‌ونقل بین‌المللی تصریح کرد: ایران در تقاطع دو کریدور بزرگ شرق–غرب و شمال–جنوب قرار دارد و به‌عنوان چهارراه کریدوری منطقه، از ظرفیت ویژه‌ای برای اتصال قاره‌های آسیا و اروپا برخوردار است.
توافق شش‌جانبه برای سرعت‌بخشی به جریان تجارت چین و اروپا
به گفته نقی‌زاده، هفته گذشته در استانبول، نشست مهمی میان کشورهای چین، قزاقستان، ترکمنستان، ایران، ازبکستان و ترکیه برگزار شد و در نتیجه، توافقی شش‌جانبه برای توسعه مسیر ریلی شرق–غرب از طریق ایران حاصل شد.
وی اظهار داشت: «کریدور ریلی شرق–غرب تاکنون توانسته زمان حمل کالا را نسبت به مسیر دریایی تا یک‌سوم کاهش دهد و با این توافق جدید، انتظار می‌رود سرعت و حجم مبادلات به شکل چشمگیری افزایش یابد.»
رشد سه‌برابری عبور قطارهای چین از مرز ایران
مدیرکل بازرگانی خارجی راه‌آهن با اشاره به رشد کم‌سابقه تردد قطارهای بین‌المللی از مسیر ایران گفت: «در فاصله هفت سال پیش از ۱۴۰۳ تنها هفت قطار از چین وارد ایران شده بود، اما در هفت‌ماهه نخست امسال، سی‌وپنجمین قطار از مبدا چین در حال ورود به کشور است.»
او افزود: «چهار قطار دیگر نیز از ایستگاه شی‌آن حرکت کرده‌اند و طی هفته‌های آینده به ایران خواهند رسید.»
تمرکز بر کاهش تعرفه و زمان سیر کالا
نقی‌زاده در توضیح محورهای اصلی توافق استانبول تصریح کرد: «در این تفاهم‌نامه بر دو موضوع کلیدی — کاهش هزینه‌های تعرفه‌ای و کاهش زمان سیر — توافقات بسیار مؤثری صورت گرفت که می‌تواند نقش ایران را در زنجیره تأمین منطقه‌ای پررنگ‌تر کند.»
تحرک تازه در کریدور شمال–جنوب
وی همچنین به اهمیت راهبردی دیگر مسیر بین‌المللی اشاره کرد و گفت: «کریدور شمال–جنوب برای اتصال هندوستان و جنوب شرق آسیا به روسیه و شرق اروپا طراحی شده است و ایران محور اصلی این مسیر به‌شمار می‌رود.»
نقی‌زاده افزود: «با تکمیل اتصال ریلی رشت–آستارا، شاخه غربی این کریدور نیز به‌صورت کامل ریلی فعال خواهد شد و ایران در مسیر جریان بار ۷۰ میلیون تُنی بین روسیه و هند قرار می‌گیرد.»
جمع‌بندی:
به گفته این مقام مسئول، هم‌زمان با تلاش کشورهای منطقه برای متنوع‌سازی مسیرهای ترانزیت، ایران در حال تبدیل‌شدن به گره اصلی حمل‌ونقل بین‌قاره‌ای است؛ مسیری که می‌تواند جایگزینی سریع‌تر و اقتصادی‌تر نسبت به خطوط دریایی موجود باشد و به بازتعریف نقش ایران در تجارت بین‌المللی منجر شود.
