صنعت نفت ایران که سال‌ها تحت تحریم فعالیت کرده، بار دیگر در برابر فشارهای ناشی از محاصره دریایی ایالات متحده، انعطاف‌پذیری خود را به نمایش گذاشته است. برخلاف تصور رایج مبنی بر توقف فوری تولید و صادرات، گزارش‌ها حاکی از آن است که این صنعت با تغییر مسیرها و روش‌های عملیاتی، همچنان به فعالیت ادامه می‌دهد؛ هرچند با هزینه و پیچیدگی بیشتر. صادرات از طریق انتقال کشتی‌به‌کشتی، مسیرهای مبهم کشتیرانی و ذخیره‌سازی شناور همچون گذشته ادامه دارد و تولید نیز به‌صورت تدریجی تنظیم می‌شود تا از آسیب به مخازن جلوگیری شود. جزیره خارک به‌عنوان گلوگاه صادرات، با ظرفیت ذخیره‌سازی بالا نقش ضربه‌گیر را ایفا می‌کند؛ اما در صورت تداوم طولانی‌مدت محدودیت‌ها به نقطه فشار تبدیل می‌شود. در این میان، حمایت غیرمستقیم چین، به‌ویژه از طریق پالایشگاه‌های مستقل، نقش مهمی در حفظ جریان صادرات داشته و اثربخشی تحریم‌های آمریکا را کاهش داده است. در مجموع، آنچه شکل گرفته، نه فروپاشی، بلکه «دوام تحت فشار» است؛ سیستمی که در بلندمدت دچار فرسایش می‌شود، اما همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

بهکیش، اقتصاددان می‌گوید: وقتی می‌گوییم ایران محاصره‌پذیر نیست، معنیش این نیست که ما لطمه نمی‌خوریم؛ چرا که مجموع مرزهای زمینی ما خیلی کمتر از ۵۰ میلیون تن در سال می‌توانند تبادل کالا داشته باشند. در صورتی که جمع واردات و صادرات ما بین ۱۵۰ تا ۱۸۰ میلیون تن است.