به گزارش ذرهبین بورس، جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران که وارد سومین هفته خود شده است، تأثیرات متناقضی بر بازارهای جهانی گذاشته است. در حالی که بازارهای نفت و گاز و صنایع غذایی شاهد نوسانات قیمتی و رشد قابل ملاحظهای بودهاند، اما این تنشها تأثیر معکوسی بر بازار املاک دبی داشته و آن را با ریزش شدیدی مواجه کرده است.
دبی در دهههای گذشته همواره تلاش کرده است تا خود را به عنوان مقصدی امن برای سرمایهگذاری و دارای ثبات اقتصادی معرفی کند. این شهر با عرضه تصویری از یک اقتصاد باثبات و قابل پیشبینی، سرمایهگذاران را از سراسر جهان جذب کرده است. این تصویر اقتصادی که فراتر از نفت، املاک یا گردشگری بوده، اکنون با افزایش تنشها در منطقه به چالش کشیده شده است.
اقتصاد امارات متحده عربی در سالهای اخیر به طور قابل توجهی از وابستگی به نفت فاصله گرفته است؛ به طوری که بیش از سه چهارم تولید ناخالص داخلی آن از بخشهای غیرنفتی مانند گردشگری، تجارت، بانکداری، فناوری، املاک و لجستیک تأمین میشود. این بخشها موتور محرک اصلی اشتغال و فعالیت اقتصادی در این کشور به شمار میروند. با این حال، هرگونه ناامنی در منطقه میتواند بر این بخشها تأثیر منفی گذاشته و ترس و وحشت را در میان فعالان اقتصادی ایجاد کند.
گزارشها حاکی از آن است که شاخص املاک بازار مالی دبی (DFM Real Estate Index) از ابتدای جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران ۳۷ درصد سقوط کرده است. این افت شدید که تحلیلگران آن را «فروپاشی سریع» توصیف میکنند، در عرض تنها دو هفته رخ داده است؛ در حالی که در بحران مالی سال ۲۰۰۸، ماهها طول کشید تا بازار دبی چنین افت شدیدی را تجربه کند. بر اساس گزارش بلومبرگ، شاخص املاک دبی از ۲۸ فوریه تاکنون ۳۳ درصد از ارزش خود را از دست داده است.
ارزش بازار املاک دبی حدود ۲۵۰ تا ۳۰۰ میلیارد دلار کاهش یافته و تمام سودهای حاصل از سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ از بین رفته است. شرکت اعمار (Emaar)، سازنده برج خلیفه، با زیانهای هنگفتی مواجه شده و اوراق بدهی املاک دبی نیز در وضعیت وخیمی قرار دارند.
این وضعیت، پرسش اساسی را در میان سرمایهگذاران و ناظران بازار مطرح کرده است: آیا این سقوط سریع، فرصتی برای خرید در کف قیمت است یا نشانهای از آغاز یک بحران عمیقتر در اقتصاد دبی؟
در همین حال، غولهای بانکی جهان مانند «گلدمن ساکس» و «سیتیگروپ» به کارکنان خود در امارات هشدار دادهاند که از حضور در دفاتر خودداری کنند و برخی مؤسسات مالی نیز گزینههای خروج موقت کارکنان از این کشور را ارائه کردهاند. پیش از این نیز بلومبرگ از تصمیم ثروتمندان آسیایی برای جابهجایی سرمایههای خود از دبی به سنگاپور و هنگکنگ خبر داده بود، هرچند سنگاپور مقررات سختگیرانهتری نسبت به امارات دارد.
در مجموع، امارات و به طور مشخص دبی، به شدت تحت تأثیر جنگ و تنش در منطقه قرار گرفتهاند. این وضعیت با ریزش بازارهای مالی و جابهجایی سرمایهها، روزهای پر استرسی را برای این منطقه رقم زده و حتی اگر جابهجایی سرمایهها به طور کامل صورت نگیرد، این تحولات، سرمایهگذاران را به فکر فرار سرمایه انداخته است.
گزارش «چشمانداز اقتصاد جهانی» بانک جهانی در ژانویه ۲۰۲۶، پیشبینی رشد ۵ درصدی اقتصاد امارات در سال ۲۰۲۶ و ۵.۱ درصدی در سال ۲۰۲۷ را کرده بود. همچنین نرخ تورم بین ۱.۶ تا ۱.۸ درصد در سال ۲۰۲۶ برآورد شده بود که نشاندهنده ثبات نسبی قیمتها بود. این شاخصها در گذشته به تقویت تصویر امارات به عنوان یک اقتصاد نوظهور موفق و باثبات کمک کرده بود. دبی نیز به عنوان مرکز تجاری اصلی این کشور، با توسعه زیرساختهای مالی، گردشگری و حملونقل هوایی، تلاش کرده بود تا به هاب منطقهای تجارت و خدمات تبدیل شود. اما نبود امنیت و ثبات در منطقه، حتی برای کشورهایی که اقتصادشان به شدت به نفت وابسته نیست و بخشهای خدماتی، گردشگری و حملونقل نیز بدون امنیت بیمعنی است، میتواند تأثیرات مخربی داشته باشد. به نظر میرسد امارات دیگر آن سطح از امنیت بالا را ندارد و توان تحمل ادامه جنگ در منطقه را از دست داده است.
