به گزارش ذره‌بین بورس، این توافق، نه‌فقط پایان یک مناقشه دیرینه در قفقاز، بلکه آغاز یک نظم ترانزیتی تازه در شمال ایران است؛ نظمی که دو پیامد اصلی برای ایران خواهد داشت:
انزوای زمینی ایران در قفقاز
کریدور زنگزور جمهوری آذربایجان را به نخجوان و از آنجا به ترکیه وصل میکند، بدون نیاز به عبور از خاک ایران. این یعنی:•حذف مسیر ترانزیتی ایران–ارمنستان از معادلات اصلی منطقه؛•گسترش حضور ترکیه و ناتو در قلب قفقاز؛•بی‌اثر شدن نقش ایران به‌عنوان پل شرق–غرب، حداقل برای یک قرن آینده.
تثبیت حضور بلندمدت آمریکا
با واگذاری انحصاری کریدور به واشنگتن، نفوذ ژئوپلیتیک آمریکا در حیاط‌خلوت سنتی ایران و روسیه نهادینه شد. این تغییر:•نظم امنیتی قفقاز را به نظم ترانزیتی غرب‌محور تبدیل میکند؛•مسیرهای انرژی و تجارت منطقه را به نفع بلوک غرب بازطراحی میکند؛•تهدید بالقوه برای مرزهای شمالی و موقعیت ترانزیتی ایران را افزایش می‌دهد.
به زبان ساده‌تر:کریدوری که می‌توانست مسیر انرژی ایران باشد، امروز در کاخ سفید به نام آمریکا سند خورد، برای ۹۹ سال.
نویسنده: عبدالله بابا خانی
